Bu bir Çıkar ve Mücadele Meselesi

Zamanı değil, ne çaresizlik iddiasına değinmenin, ne de bir değiniyi referanslara boğmanın. Ama savaş dezenformasyonu ve devletin yok edici aygıtı karşısında birilerini suçlama eğilimine karşı laf etmekten geri durmayasım var.  

son savaş?

T.C. devletinin silahlı Kürt hareketiyle olan mücadelesinde son savaşın yaşanmakta olduğu birçok köşe kadısı tarafından dile getirildi. Hükümetin masaya nihai olarak oturulmasından ve sivil bir anayasa yazılmasından once önünde diz çökmüş bir örgüt ve hareket görmek istediği bu nedenle seçim öncesinden başlayarak sert ve milliyetçi bir söylemin hükümete egemen olduğu yazıldı çizildi. Buna ek olarak Avni Özgürel gibi eski ülkücüler silahların yakında bırakılacağı ve sorunun 2012 içinde büyük ölçüde çözüm aşamasına geleceğini yazmakta bir beis görmediler, Uludere (Roboski) katliamı sonrası. Ya da Emre Uslu gibi istihbaratçı yazarlar hükümetin bu stratejisinin ne kadar doğru olduğunu savunmak ve görüşmelerin istenilen şekilde sonuçlanması için bunların yapıldığını berlitmek için “çok sayıda insan gidecektir ama hükümetin anadilde eğitime getireceği çözüm ve anayasa süreci ile birlikte sona geliyoruz” demekten kendilerini alamadılar.

resesyon mu, savaş ve enflasyon mu?

Jonathan Nitzan ve Shimson Bichler II. Dünya Savaşı sonrası kapitalizmin pusulasının enflasyon olduğunu vurgulayan çalışmalarında yeni bir sistemin farklılaşmacı (differential) bir birikim mantığı ile biçimlendiğini gösteriyor. Depresyon tuzağına geri dönmemenin koşulu hükümetlerin paranın değer yitirmesine razı olması. Ne de olsa parasal genişlemeye aynı oranda eşlik etmeyen bir mal ve hizmet üretimi de yıllık bileşik büyüme oranını (compound annual growth rate) % 3’ün üzerinde tutabilir.